Skip to main content

Magdalena Król

Skonstruowałam kontur BRAKU

Jak nadać kształt niewidzialnemu? Skonstruować kontur braku?

Sara Pankowska

Niewidzialność w tym przypadku niezwykle silnie konstytuuje świadomość obecności, bowiem niewidzialność, a nieobecność to dwie zupełnie różne kwestie. Jednak nie ma tu już miejsca na znaki szczególne. Grono sylwetek zdaje się intonować niemy hymn na cześć anonimowości, w którym tożsamość stała się niepotrzebnym już reliktem pragnienia identyfikacji. Obszar twarzy balansuje na granicy widzialności. Jednak powiedzieć, że figury te są twarzy pozbawione, to powiedzieć nieprawdę. Usytuowanie osobistego obłoku nad każdą z nich pozwala nakreślić kontur twarzy, powidok głowy,którego w pustej przestrzeni ludzkie oko (ludzkie przyzwyczajenie?) oczekuje tak silnie,że niemal samo go sobie stwarza. Można powiedzieć, że obrazy wskazują na prymitywne oczekiwanie odbiorcy (a może pierwotny w swej naturze, ludzki odruch?), jednocześnie je z premedytacją zawodząc. Zresztą czy naprawdę potrzebujemy twarzy, mając przed sobą symbol kondensacji duszy istoty?

O wiele bardziej optycznie zdefiniowanym elementem są mięsiste tkaniny. W najnowszej serii obrazów otrzymały wagę, jakiej nie miały wcześniej. Dostrzec można szczególneupodobanie artystki do przywoływania kolektywnych wspomnień dotyczących krojów,fasonów; poetyckie utrwalanie specyficznych udrapowań, dziś funkcjonujących już tylko w fałdach minionego czasu. W kontraście do niedostrzegalnych, widmowych bytów, kontury strojów kreślone są wyjątkowo dobitnie. Intensywność, z jaką odcinają się od tła, przydaje im niejako pewnej autonomiczności, niemal samostanowienia, choć pozom, w które układają się owe sukna w kształcie człowieka, daleko do spontaniczności osoby z krwi i kości. Ubrania, zdawać by się mogło, wypełnione niczym więcej, niż zgęstniałym w kształt istoty ludzkiej powietrzem, zastygłe (z przyzwyczajenia?) w pozach jak z niegdysiejszych fotografii, zachowawcze (oczekujące? Na co?). Tłuste fałdy wypełniają skrupulatne patterny motywów roślinnych, jak swobodna wariacja na temat rycin z albumów botanicznych, podana w ilustracyjnym stylu. Wizerunki flory są również nośnikami własnego dyskretnego symbolizmu, uzupełniając obszar interpretacyjnych potencjałów zawartych na przedstawiających płaszczyznach materiału (o, jakby nie patrzeć, roślinnym pochodzeniu).

Nie da się ukryć, że odległość między postaciami, a odbiorcą (a malarką!) zwiększyła się. Zrezygnowawszy z wcześniejszego rozmycia, w najnowszej serii artystka prezentujeznacznie ostrzej zarysowane grono, tak, jakby ów dystans pozwolił im (a może obu stronom?) opowiedzieć o sobie więcej, choć przecież w tej wizualnej opowieści brakuje elementu, który zwykliśmy uważać za najważniejszy (czy pozwolimy sobie zmienić zdanie?). Lecz owa narracyjna stanowczość nie przytłacza – paradoksalnie jej drugą twarzą jest intrygująca otwartość ukazywana wobec odbiorców, którzy zechcą podejść bliżej, ufnie dialogować twarzą w twarz z przepaścią.

Jednakże w tej kolekcji fantomów wolność „od” zdaje się grać główną rolę. Coś zostało odrzucone (utracone?), aby coś innego zyskać, pokazując, jak wyswobadzający może być brak, choć paradoksalnie jeszcze silniej podkreśla nieobecność. Jednak nie ma tu ani krzty rozrzewnionej tęsknoty, mimo że konieczność poradzenia sobie z tą pustką jest wymagająca.

Kto na kogo tu spogląda? Kogo w pierwszej kolejności ulokujemy, czy może spotkamy w otwartym polu przyciągającym wzrok? Przewrotna gra z konwencją portretu, którą uprawia Magdalena Król, kreśląc interesującą przestrzeń stanu pewnego „pomiędzy”,pozostawia to pytanie otwartym.

 

“Skonstruowałam kontur braku.” artystka zaprezentuje we wrześniu na wystawie solo w Gdańskim Archipelagu Kultury w galerii Plama, oraz w kwietniu 2022r. w warszawskiej galerii 81stopni w samym sercu Pragi. Zaproszona przez Justynę Adamczyk, artystkę sztuk wizualnych.

www.magdalenakrol.pl

Image
Magdalena Król

Ur. 1978r., mieszka i pracuje w Gdańsku. Artystka wizualna, używająca w swojej pracy medium malarskie oraz ilustracyjne, płynnie łącząc te obszary w swojej praktyce. Tworzy emocjonalne, niejednoznaczne powidoki, z wrażeń utkanych z subiektywnych skrawków pamięci. W pracach artystki istota tkwi poza tym, co przedstawione, a źródła tożsamości zostają umowne. Od 2019 roku jest członkinią zarządu fundacji Kolonia Artystów oraz była członkinią wspierającą HALO Kultura Gdynia. Do roku 2020 włącznie przez kilka lat pracowała nad wizualną stroną drukowanego wydania magazynu LABEL oraz albumu & Living. Jej prace są wystawiane m.in.: Gdański Teatr Szekspirowski, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie – Galeria SalonAkademii, Noc Wrzeszcza – Fundacja Palma, Gdańska Galeria Miejska – materiał multimedialny z archiwum Kolonii Artystów, czy na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Opolskiego. Rok 2020 zakończyła wystawą w galerii WL4 Mleczny Piotr pod opieką Mariusza Warasa MCity. W 2021 otrzymała Stypendium Kulturalne Miasta Gdańska oraz rok 2021 rozpoczęła interdyscyplinarnym grupowym wydarzeniem OPA #01 w Kolonii Dolne Miasto.

Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image